Rottnest Channel Swim & Cottlesloe Classic Mile 2020

Aussie blog 5: eerste winst van 2020 is binnen

Welkom bij alweer blog nummer vijf. Het is een goede week met het zwemmen geweest en ik heb de week afgesloten met de eerste winst van 2020 in de Cottlesloe Classic Mile. Dat en nog meer in deze nieuwe blogpost.

Een geweldige tijd in Australië

Blog nummer vijf, dus dat betekent dat ik nu al een maand in Australië verblijf. 'Time flies when you're having fun.' Daar ben ik het helemaal mee eens. Sinds ik hier ben, ben ik al een stuk fitter geworden. Voor trainingen van 10 km draai ik mijn hand niet meer om en mijn algehele conditie is zoveel verbeterd. Het helpt natuurlijk om in deze motiverende omgeving te trainen, met een leuke groep en een goede coach. Uiteindelijk hoop ik dat mijn harde werken wordt beloond tijdens de belangrijke wedstrijden die komen gaan. 22 februari is de Rottnest Channel Swim en dat is één van mijn belangrijke momenten om te knallen.

Rottnest Channel Swim editie 2020

22 februari is de grote dag: 19,7 km zwemmen van Cottlesloe Beach naar Rottnest Island. De Rottnest Channel Swim is een geweldig en groots evenement waar ik met veel plezier naar uitkijk. Vier jaar geleden heb ik hier ook aan meegedaan en als ik terug zou komen naar Australië dan wist ik zeker: ‘Rotto’ ga ik weer zwemmen.

Rottnest Channel Swim

Bij zo’n grote race komt echt wel het één en ander kijken. Het begint bij inschrijven: er is een week vastgesteld voor registratie en ben je er niet op tijd bij, dan zit je naast de boot. In oktober 2019 heb ik mij dus al geregistreerd, 4 maanden voor de race begint. Als dat is gelukt ga je op zoek naar een support crew. Het is niet zoals bij onze IJsselmeermarathon dat de organisatie de begeleidingsboten voor de zwemmers regelen. Dat zou wat zijn, want dan moet de organisatie van de Rottnest Channel Swim meer dan 1000 boten gaan regelen! Daarnaast heb je ook een paddler (kayakker) nodig en natuurlijk een coach.

Gelukkig ben ik er op tijd bij en dat geeft mij ruim genoeg de tijd gegeven om alles te regelen. De paddler was erg makkelijk. Net als 4 jaar geleden gaat Garth Civil (zie foto) voor mij kayakken. Garth heeft al jaren ervaring als paddler en heeft zelf ook twee keer de Rotto swim gedaan. Echt gaaf dat hij weer bereid is om mij te supporten. Daarnaast heb ik ook al een begeleidingsboot en schipper gevonden. Toby Gibb is bereid om mij naar Rottnest te varen, hieronder zie je een foto van zijn boot. Ik heb met beide heren een keer afgesproken om over de race te praten. Ik heb vertrouwen in mijn crew. Het enige wat ik nog moet regelen is een coach, maar daar maak ik me geen zorgen om. Ik weet wat ik nodig heb tijdens de race. En bovendien: ik heb nog meer dan een maand de tijd.

Cottlesloe Classic Mile

Op zaterdag 11 januari hebben Andrea en ik onze eerste race van 2020 gezwommen. Het was de Cottlesloe Classic Mile. Een 1600m race op het strand van Cottlesloe (dus niet een hele mijl voor de kritische onder ons). En Cottlesloe is, zoals net verteld, de startplek van de Rottnest Channel Swim. Echt leuk om weer terug te zijn op deze plek, want het heeft toch wel iets speciaals voor me. Een foto van het uitzicht naar Rottnest kon ik natuurlijk niet vergeten.

Terug naar de race. In tegenstelling tot de 5 km wedstrijd van vorige keer hadden we de zaterdag goede omstandigheden. Zonnetje, verfrissend zeewater en geen golven. Een mijl is voor mij aan de korte kant en daarom had ik al tactiek om de tegenstanders af te schudden voordat we bij de finish kwamen. De finish was namelijk weer een ‘run-to-the-beach’ en deze keer zou het me niet overkomen dat ik het op de finish zou laten liggen. We zwommen een stukje het strand uit, vervolgens een rechthoek en dan weer richting strand. Een mooi duidelijk parcours waardoor ik deze keer hard kon zwemmen en exact wist waar ik naartoe moest. En dat lukte, ik heb de race gewonnen met 12 seconden voorsprong op de nummer 2. Een mooie en leuke start van 2020. De korte versie van de uitslag kan je hieronder zien en de volledige uitslag kan je hier vinden.

Uitslag Cottlesloe Classic Mile 2020

Volgende week een ander soort blog

Een echte zwemblog deze week met een hoop informatie over de Rottnest Channel Swim. Ik kan daar uren over doorpraten, simpelweg omdat het ik het zo leuk vind. Volgende week staat er echter een ander soort blog op jullie te wachten. Nieuwsgierig naar wat dat is? Kijk dan volgende week maandag om 17:00 uur op mijn website voor de blog nummer zes. En volg me op Facebook en Instagram voor de laatste updates.

2020 goed van start in Australië

Aussie blog 4: 2020 goed van start in Australië

Gelukkig nieuwjaar en de beste wensen voor 2020. Ik hoop dat het nieuwe jaar voor iedereen een gelukkig, gezond en sportief jaar mag worden. In deze blog vertel ik jullie hoe ik oud en nieuw heb gevierd in Australië en hoe we op 1 januari afgemat zijn in het zwembad.

Bezoek vanuit Bali

Vanaf vorige week vrijdag hebben Carol en ik bezoek vanuit Bali gekregen. Andrea is namelijk naar Australië toe gekomen. Andrea en ik zijn al bijna acht jaar samen. Super gaaf dat ze, na haar reis in Thailand en Bali, naar Australië kon komen om de laatste twee maanden in Perth en omstreken door te brengen. Voor mij is het ook leuk, omdat we samen nieuwe plekken kunnen ontdekken. Ze is daarnaast ook sportief bezig: ze zwemt namelijk bij de ‘Adult Squad’ van de Perth City Swimming Club. Binnenkort gaan we samen wat openwaterwedstrijden zwemmen.

Andrea en Lars Australië 2020

Vuurwerk kijken en toerist spelen op 31 december

Op oudejaarsdag heeft Solomon ons uitgenodigd om 2020 met hem in te luiden. Solomon is een zwemmer uit het team van Perth City. Ik heb hem afgelopen zomer ontmoet tijdens de wedstrijden in Canada. Hoe gaaf is het dan dat je in Canada bent en erachter komt dat je tegen je toekomstige clubgenoot moet racen?

Solomon en zijn vriendin hebben ons meegenomen naar de Fremantle Prison. Daar hebben we de ‘Behind Bars’ tour gedaan. We kregen alle informatie over hoe het was als gevangene in de Fremantle Prison beginnend in het jaar 1850 en eindigend in 1991. Het was zeer interessant, zoals het idee dat de cellen een hitte konden bereiken van 50 tot 60˚C gedurende de dag. Maar ook dat de omstandigheden zo slecht waren dat de gevangenen in 1988 in opstand kwamen en een deel van de gevangenis in vuur hebben gezet als protest.

Vervolgens gingen we de zonsondergang bekijken onder het genot van fish & chips. Het was een hele heldere avond en de zon was mooi oranje, precies zoals je het jaar zou willen afsluiten. Kortom het was genieten. Hierna gingen we door naar een vuurwerkshow bij City Beach. Een 10 minuten-durende show met allerlei siervuurwerk. Een erg geslaagde oudejaarsdag besteed samen met Andrea en een aantal goede vrienden.

2020 sterk beginnen met een pittige training

De tweede week van het kerst-trainingskamp stond ook op de planning. Vorige week had ik al aangekondigd dat we alleen tijdens Kerst één dag vrij zouden zijn. We hebben wederom een aantal flinke trainingen gedraaid, maar ook op nieuwjaarsdag. Ja, we zijn laat naar bed gegaan maar om 06:30 uur lagen we gewoon weer in het water. En met wat voor een training. Een klassieker: 100x100m. Alleen nu is de vraag op welke starttijd? Twee banen deden het op 1:15, waaronder ik. Elke 1:15 starten in een 50m bad is niet niks. Bij zo’n training begin je zonder inzwemmen gelijk aan de set. Ik had het dus wel even moeilijk om in het ritme te komen. Daarna ging het vlot alleen wat drinken tussendoor was wel een uitdaging. Dat is wel nodig op zo’n afstand anders ga je het erg zwaar krijgen. Binnen vijf seconden aantikken, slokje nemen, omdraaien en weer afzetten. Halverwege had ik het nog even moeilijk. Eenmaal bij de 70 aangekomen kwam ik goed op stoom en begon ik sneller te zwemmen. Ruim onder de 1:10, dus genoeg tijd om te drinken en te rusten.

Als je denkt dat de training er na 100x100m erop zit, dan heb je het mis bij Matt. We gingen namelijk nog door met 50x50m. Hoppa, nog 2,5 km erbovenop. Weliswaar met een gunstigere starttijd van 45 seconde per 50m. Alleen van Matt moeten de tijden dan ook sneller worden. Vanaf hier ging het heel goed en begon ik nog eens sneller te zwemmen. Om het af te sluiten deden we nog een 25x25m op starttijd 30 seconden. Halverwege het zwembad stoppen en dan door. Alles op maximale inspanning. Heerlijk om nog even te knallen zo aan het einde van de set. En zo is 2020 gestart met een training van 13,125km. Ik zeg: beter kunnen we het jaar niet starten op sportief gebied.

Film kijken in de open lucht

Een vrij weekend na het trainingskamp, even bijkomen van de zware inspanningen. We zijn zaterdagavond naar Kings Park gegaan. Deze keer niet om in het park rond te lopen, maar om naar de openlucht bioscoop te gaan. De film die draaide was ‘Knives Out’, een crime-murder mystery. De film was leuk en zeker de ambiance hielp daarbij: onder de sterren en het maanlicht een film kijken.  Onder het genot van een zelfgemaakte pizza en wat versnaperingen kon onze avond niet meer stuk.

Moonlight cinema Australië Perth

Tot slot

De vierde blog zit erop en er volgen er nog veel meer. Ik vind het leuk om te schrijven en jullie op de hoogte te houden. Als je het ook leuk vindt om mij te volgen, misschien wil je dan overwegen om een bijdrage te leveren aan de kosten die ik moet maken voor het zwemmen? Alle hulp is meer dan welkom, ongeacht de grootte van de donatie. Ik zamel geld in via Talentboek en 100% van het gedoneerde bedrag gaat naar mij. Ga via deze link naar mijn donatiedoel en steun mij net als vele anderen. Hartstikke bedankt voor jou hulp. En vergeet niet om volgende week weer te kijken op mijn website voor blog nummer vijf.

Kerst Down Under blog Lars Bottelier

Aussie blog 3: Kerst Down Under en laatste race van 2019

Het is kerstvakantie: yes. Een tijd waar toch altijd naar uitgekeken wordt, ook door mij. Veel tijd besteden met de familie en vrienden. En een tijd waarin het zwemmen toch even op een lager pitje staat. Alleen dit jaar is alles anders. Mijn eerste feestdagen zonder mijn familie én met zwemmen, een heleboel zwemmen.

Rust of door trainen tijdens de kerstvakantie?

Er is niks mis met wat stoom afblazen in de kerstvakantie. In Nederland zijn de laatste paar jaren de Open Nederlandse Kampioenschappen (25m-bad) vlak voor Kerst. Het is een piekmoment voor veel zwemmers in Nederland waardoor er daarna wat tijd is om één of twee weken (volledige) rust te nemen. Veel zwemmers maken hier, vanzelfsprekend, gebruik van. Alleen dit jaar is alles anders voor mij. Ik heb er bewust voor gekozen om de belangrijke zwembadwedstrijden in december over te slaan: de Swim Cup Amsterdam en de Open Nederlandse Kampioenschappen in Tilburg. Mijn belangrijke wedstrijden zijn namelijk in de internationale voorzomer en in de Europese zomer.

Perth City Swimming Club Christmascamp

Hier in Australië en met name bij de Perth City Swimming Club wordt er juist extra hard getraind in de kerstvakantie. Van alle dagen van de kerstvakantie hebben we één dag vrij gekregen: op eerste kerstdag. Het kerst-trainingskamp is hét moment voor de Aussie zwemmers om in vorm te komen voor de Australische Kampioenschappen. En dat doen ze ook. Elke ochtend wordt er 3 uur lang getraind: minimaal 10 km. Deze trainingen zijn grotendeels gericht op aerobe capaciteit – de inhoud van de zwemmersmotor. Soms hebben we nog een middagsessie van twee uur met zowel land- en zwemtraining. In de middagtraining wordt er voornamelijk gewerkt aan de ‘skills’ voor een openwaterzwemmer. Navigeren, manoeuvreren, versnellen en meer. De trainingen van het trainingskamp worden afgewerkt in het zwembad van de Perth College. Dé plek waar mijn professionele zwemcarrière vier jaar geleden is begonnen.

De training na Kerst

We hadden afgelopen donderdagochtend (de dag na Kerst) een pittige set. Voor de geïnteresseerden onder ons ga ik deze uitleggen. Het inzwemmen was als volgt:

1x100    op 2:00                4x50      benen op 1:10
1x200    op 3:00                4x50      benen op 1:05
1x300    op 4:00                4x50      benen op 1:00
1x400    op 5:00                4x50      benen op 0:55

Bovenstaande set deden we drie keer. Vervolgens een 8x100 afbouwend beginnen op 1:40 en elke 100 vijf seconde sneller in starttijd, dus 1:35, 1:30, 1:25, 1:20, 1:15, 1:10 en eentje ‘easy’. Vervolgens nog 4x50 afbouwend in starttijd op dezelfde manier. Vervolgens de main set, waarbij er wordt gezwommen op hartslag. De set was als volgt:

5x100    op 1:40                1x100    benen max op 2:30
10x100  op 1:40                1x100    benen max op 2:30
15x100  op 1:40                1x100    benen max op 2:30
10x100  op 1:40                1x100    benen max op 2:30
5x100    op 1:40                1x100    benen max op 2:30

Mijn maximale hartslag tijdens het zwemmen zit rond de 185 slagen per minuut. En de senioren horen te mikken op een hartslag 25 slagen per minuut onder je maximale hartslag. Op deze manier zit je op ‘threshold’ te zwemmen. Threshold is een snelle pace (maar vol te houden) waar je je als zwemmers tijdens een 10 km race het meest van de tijd in bevindt. De gedachte achter deze trainingen is dat je lichaam makkelijker en efficiënter de verzuring kan verwerken. Bovendien kan je het makkelijker volhouden en heb je nog een extra versnelling voorbij de threshold. De training hierboven ging overigens erg goed.

Kerst vieren in Australië

Natuurlijk heb ik ook Kerst gevierd en dit was de eerste keer dat ik het zonder mijn familie heb gevierd. Hier in Australië wordt alleen eerste kerstdag gevierd. Australiërs kennen geen tweede kerstdag, maar wel Boxing Day. Op de vraag wat dat eigenlijk betekende kon niemand een definitief antwoord geven. Kerst heb ik gevierd met Carol en haar zoons. We hebben lekker gegeten. Carol had een roast gemaakt van pompoen, aardappel en zoete aardappel. Ook een ovenschotel met broccoli en bloemkool en rosbief. In de avond hadden we nog een kaartspelletje gedaan met zijn allen.

Goede test tijdens de 5 km open water race in Swanbourne

Op zondag hadden we een wedstrijd gepland staan, de Indian Ocean 5000 Open Water Swim. Het is een 5 km zeewedstrijd van Swanbourne tot Floreat. Het was een sterk veld, met veel van mij collega-zwemmers van Perth City en een aantal andere sterke clubs in West-Australië. Na de eerste race dit jaar in Australië zorgde ik er wel zeker voor dat ik wist hoe de finish was. Deze keer het strand oprennen om te finishen, dus weer geen aantikplaat. Het waren pittige omstandigheden: golven van zeker wel twee meter. Vanaf de start zat het tempo er goed in. Door de lage zon vanaf het land was het lastig om te navigeren. Uiteindelijk kon ik een goede positie vinden in de kopgroep en zo mijn energie sparen. Tot ik de gele boei zag; als je die gerond hebt moet je richting strand. Waarop iedereen ging aanzetten en versnellen, waaronder ik. Bleek dat het een extra gele boei was, terwijl die oranje had moeten zijn. Volgende gele boei: exact hetzelfde, weer sprinten en weer versnellen. Het zorgde ervoor dat ik aardig wat energie had verspild toen we bij de echte gele boei aankwamen. Daarentegen voelde ik me heel sterk, dus ik schoof van de 6e plek zo naar de gedeelde 1e plek. Nicholas (van Perth City) en ik rondden tegelijk de laatste gele boei en zwommen op de finish af. Alleen toen ging het helemaal mis. Nicholas kwam op een grote golf en schoot naar voren en ik miste die volledig. De Aussies zijn gewend om in zulke golven te zwemmen en oefenen hier regelmatig op, de zogenoemde ‘surf skills’. Nog zuurder werd het dat de tweede groep achter me een extra golf te pakken kreeg toen ik net opgestaan was waardoor zij mij ook nog passeerden. Zo ging ik van een 1e of een 2e positie naar een 7e plek. Echt ontzettend jammer, want het was een goede wedstrijd en ik zwom erg goed. Gelukkig zit het zwemmen dik in orde en dat is toch een mooie opsteker zo aan het einde van 2019. Volgende keer moet ik vooral oefenen op de surf skills en dan komt alles goed. Hieronder nog een foto van een deel van de uitslag.

Gelukkig nieuwjaar!

Voor jullie alvast een fijne jaarwisseling en een gelukkig en gezond 2020. Ik heb nog geen plannen voor oud en nieuw. Ongetwijfeld dat ik er wat van ga maken. En natuurlijk weer op naar een nieuwe trainingsweek. Deel twee van het kerst-trainingskamp komt eraan.

Aussie blog 2: hoe ziet mijn nieuwe situatie er nu uit?

Er is weer een week voorbij, dus tijd voor een nieuwe blog. Een reis naar Australië is natuurlijk niet niks. Er komt een hoop bij kijken: een woonplaats, een trainingsplek, vervoer op locatie en meer. In deze blog vertel ik jullie alles over mijn nieuwe situatie.

Verblijf in Australië

Tijdens mijn tijd hier in Australië woon ik bij Carol. Carol is een lieve Australische vrouw. Vier jaar geleden sliep ik ook voor één maand bij haar en dat was zo goed bevallen, dat ik deze keer weer terug mocht komen.

Carol-Lars-2016-2

Carol en ik, 4 jaar geleden

Ik doe in principe alles zelf bij Carol: koken, afwassen en de was doen. Dat gaat helemaal goed, maar soms komt Carol alsnog een beetje helpen. Ze zegt dan zelf dat haar moeders instincten komen opspelen. En daarom is ze ook wel een beetje mijn Australische mama. Daarentegen zorg ik ook voor haar. Zo moest zij laatst vanuit werk naar huis en gauw door om bridge te spelen. Had zij even geluk dat ik net spaghetti klaar had staan.

Als we vrij zijn doen we ook vaak leuke dingen samen. Zo waren we laatst een avondje naar de stad geweest. We hadden toen een rondje gelopen langs alle kerstversiering. Laatst was ik ook uitgenodigd om bij een familiediner te zijn in Paul’s appartement. Paul is één van haar drie zonen en heeft een appartement in het centrum van Perth, met uitzicht over de Swan River.

Vervoer van A naar B

Ik ga elke training op de fiets naar het zwembad. Ik heb een goede mountainbike geregeld vanuit Nederland via Gumtree. Gumtree is vergelijkbaar met Marktplaats wat wij in Nederland kennen. De fiets moest nog even opgelapt worden maar brengt me nu overal waar ik naartoe moet.

Carol woont in de suburb Mount Lawley en dat is gelukkig niet al te ver van de twee zwembaden waar de Perth City Swimming Club traint. De club is gelinkt aan de Perth College, een private high school voor meisjes. Zij hebben een eigen zwembad waar de club ook gebruik van maakt. Perth College ligt aan één van de bekendste straten van Perth: Beaufort Street. En dat is werkelijk om de hoek bij Carol.

Waar ik vier jaar geleden vaak in het zwembad van Perth College trainde, train ik nu meer in Beatty Park. Dat heeft te maken met de clubstructuur van Perth City. De club heeft namelijk meerdere groepen, squads, gebaseerd op leeftijd en niveau. Zo zwom ik vier jaar geleden nog in de 'Red Squad' en zwem ik nu in de 'National Open Squad'. De National Open Squad werkt alle trainingen af in Beatty Park, op een aantal uitzonderingen na.

Beatty Park is echt een heel mooi zwembad. Het is een 10 banen, 50m bad met een stadium eromheen. Een interessant feitje: in 1962 was Beatty Park hét zwembad waar het eerste zwemevenement (ooit) tijdens de Commonwealth Games gehouden werd. Voordeel voor de zwemmers is dat tijdens de ochtenduren de zon al door komt. We worden een beetje bruin en hebben alle tijd en ruimte om goed te kunnen trainen.

Beatty-Park-Leisure-Centre-1-2

Trainen bij Matt

Matt Magee is de coach van de National Open Squad en doet dit al meer dan tien jaar. Ik kwam Matt afgelopen zomer tegen bij de Open Franse Kampioenschappen. Het plan om naar Australië te gaan lag er toen al, dus een mooie kans om even bij te praten. Uiteindelijk heb ik via de mail contact gezocht en ben ik met open armen ontvangen. De club heeft vaker zwemmers uit het buitenland die meetrainen, alleen vaker uit Azië dan vanuit Europa. Het is fijn dat ze open staan voor internationale zwemmers en deze de kans geven om mee te trainen.

Wat kunnen jullie volgende week verwachten?

Dat was alweer de blog voor deze week. Volgende week ga ik jullie meer vertellen over de trainingen. Wij hebben namelijk een trainingskamp gepland staan. En daarnaast komen de feestdagen er ook aan en daar zal ik ook een beetje over vertellen. Kijk daarom aanstaande maandag weer om 17:00 uur voor de volgende blog. En tot slot voor iedereen: geniet van de feestdagen!

Interview Australië

Aussie special: interview Australië – Openwaterswimming.club

Openwaterswimming.club heeft mij geïnterviewd over mijn trip naar Australië vlak voordat ik vertrok. Hieronder kan je het interview zien wat ik heb gegeven. We hebben het over de Perth City Swimming Club, over de wedstrijden die ik ga doen, de trip naar Argentinië en natuurlijk de Rottnest Channel Swim. Veel kijkplezier.

Wil je mij volgen tijdens mijn trip naar Australië en Argentinië? Kijk dan elke maandag om 17:00 uur op mijn website voor een nieuwe blogpost. Of ga naar het blogoverzicht van Australië waar alle blogs komen te staan.

Eerste dagen in Australië - ofot by Fadzai Saungweme from UnSplash

Aussie blog 1: waarom Australië en de eerste dagen in Australië

De eerste paar dagen zijn voorbij. Woensdagavond kwam ik aan in Perth en donderdagochtend heb ik mijn eerste training gedaan. In deze eerste blog vertel ik globaal de plannen voor mijn trip naar Australië en vertel ik hoe ik de eerste dagen in Australië heb ervaren.

Waarom eigenlijk mijn reis naar Australië?

Heel leuk natuurlijk deze reis naar Australië, maar waarom maak ik het eigenlijk? Ik heb de afgelopen drie jaar bij het Regionaal Trainingscentrum (tegenwoordig Opleidingscentrum, OC) van Amsterdam gezwommen. Ik ben erg blij dat ik deze mogelijkheid heb gekregen, want hier heb ik mij tot professioneel openwaterzwemmer kunnen ontwikkelen. Het laatste jaar merkte ik echter dat ik in de ‘sleur’ kwam in Nederland en ik niet de stappen heb kunnen zetten die ik mij als doel heb gesteld. Ik kwam tot de conclusie dat ik een nieuwe impuls nodig had en die heb ik gevonden in de trainingsstage in Australië en extra internationale wedstrijden. Tegenwoordig ben ik dus geen lid meer van het OC in Amsterdam, meer hierover kan je in mijn vorige blogpost lezen.

De plannen in Australië

Ik blijf een kleine drie maanden in Australië. Op 11 december ben ik gearriveerd en ik vertrek weer op 2 maart. De eerste anderhalve maand staan in het teken van een goede voorbereiding maken bij de Perth City Swimming Club. Dit combineer ik met een aantal ‘local swims’, waarvan ik de eerste afgelopen zaterdag al heb gedaan. Daarna heb ik een periode van grote internationale wedstrijden, zo ga ik eind januari naar Argentinië. Op 2 februari staat namelijk de eerste FINA Ultramarathon op het programma: van Santa Fe naar Coronda, een afstand over 56 (!) km. Een week later, op 8 februari, ga ik deelnemen aan de eerste FINA Wereldbekerwedstrijd over 10 km in Rosario. Vervolgens vlieg ik terug naar Australië om op 22 februari de Rottnest Channel Swim (19,7 km) te zwemmen. Deze race heb ik in 2016 ook gezwommen en wil ik natuurlijk weer gaan doen. Natuurlijk kan je niet alle races met elkaar vergelijken, maar de Rottnest Channel Swim is echt enorm gaaf en misschien wel de meest unieke race die ik ooit heb gezwommen.

Zoals je kan lezen is het best een druk programma, met genoeg (grote) races. Maar deze ervaringen neem ik wel mee naar het Europese openwaterseizoen van 2020. Bovendien ben ik eerder in vorm voor de belangrijke races daar.

De eerste dagen in Perth

De eerste paar dagen heb ik als best flink ervaren. De verschillen in warmte zijn erg groot tussen Nederland en Australië. Het is hier de afgelopen dagen vaak rond de 40˚ C. Het was ook op het nieuws dat het gemiddeld 6˚ C warmer is dan normaal in december, best flink. Ik heb gelukkig wel een goede vlucht gehad en daardoor weinig last van het tijdverschil en de jetlag. Donderdagochtend begonnen met trainen. Het zijn gelijk wel heftige sessies dus het is even wennen. Deze week zal alleen maar beter gaan, aangezien ik weer wat beter gewend ben aan de nieuwe situatie.

De wedstrijd waar ik afgelopen zaterdag aan deel heb genomen heet de Fremantle Ports Swim Thru. Een mooie opstart om te kijken hoe het met de vorm is en hoe het aanvoelt. Het was een 1,6 km wedstrijd, dus een echte sprint in het openwaterzwemmen. De race verliep eigenlijk heel goed, boven verwachting. Op het einde een kleine fout gemaakt waardoor ik een halve seconde moest toegeven aan de winnaar. Desondanks genoten van de race. Voor de volledigheid de uitslag:

Uitslag Fremantle Ports Swim Thru

Dat was hem alweer voor deze week. Ik hoop dat je mijn blog met plezier hebt gelezen. En ik hoop natuurlijk dat je mijn volgende blog ook weer gaat lezen. Kijk volgende week maandag weer op mijn website en vergeet me niet te volgen op social media.

Australié Perth trainingskamp Photo by Joey Csunyo on Unsplash

Australië 2019: blog overzicht

Op dinsdag 10 december 2019 vlieg ik naar Australië. Ik ga daar naartoe om drie maanden te trainen tijdens mijn eigen trainingsstage. De plek waar ik naartoe ga is Perth en in Perth ga ik mij voorbereiden op de zomer van Europa. Via mijn website kan jij me volgen in mijn reis Down Under. Elke week ga ik een blog schrijven om jullie op de hoogte houden over hoe het is tijdens de reis. In deze blogpost vind je een overzicht van de te schrijven blogs met de bijbehorende links naar de pagina's.

Blogoverzicht

Ik ga proberen om elke maandagmiddag om 17:00 uur Nederlandse tijd mijn blog van de afgelopen week gepost te hebben. Hou mijn website goed in de gaten.

Aussie blog 1: waarom Australië en de eerste dagen in Australië

Aussie blog 2: hoe ziet mijn nieuwe situatie er nu uit?

Aussie special: interview Australië - Openwaterswimming.club

Aussie blog 3: Kerst Down Under en laatste race van 2019

Aussie blog 4: 2020 goed van start in Australië

Aussie blog 5: eerste winst van 2020 is binnen

Week 6: ...

Week 7: ...

Week 8: ...

Week 9: ...

Week 10: ...

Week 11: ...

Week 12: ...

Week 13: ...

Week 14: ...

Social media

Maar natuurlijk ben ik ook gewoon te volgen op mijn sociale kanalen. Ik ben actief op Facebook en Instagram. Klik op de button hieronder om me te volgen:

Donatiedoel: trainingsstage Australië 2020

Een nieuw seizoen met nieuwe doelen. Eind 2019 ga ik opnieuw naar Australië voor een perfecte voorbereiding op het openwaterseizoen van 2020. Deze keer ga ik 3 maanden Down Under bij de Perth City Swimming Club van 11 december t/m 2 maart.
Waarom ga ik weer Down Under?

Wanneer het in Nederland koud en grauw is, ga ik naar Australië om daar buiten te trainen en open water te zwemmen. Mijn openwater seizoen begint vaak in maart/april en ik merk dan dat ik te weinig buiten heb kunnen zwemmen om - naar mijn kunnen - te kunnen presteren bij belangrijke wedstrijden. Door deze trainingsstage kan ik vervroegd in het buitenwater springen en optimaal voorbereid staan bij belangrijke internationale wedstrijden.

Hoe zien deze drie maanden eruit?

Ik ga tijdens deze drie maanden volledig focussen op trainingsopbouw, meters maken en aan wedstrijden meedoen. Wanneer ik daar aankom zijn ze bij de club in Perth ook bezig met omvangweken en dat betekent genoeg kilometers draaien. Daarnaast zijn er in Australië leuke openwaterwedstrijden van 3, 5 en 10 km waar ik aan ga deelnemen.

De grote test

Ik ga in februari weer deelnemen aan de Rottnest Channel Swim van Perth naar Rottnest Island (19,7km). 'Back in 2016' was het mijn eerste wedstrijd langer dan 10 km en werd ik 4e. In 2020 ga ik hier weer aan deelnemen en ga ik uiteraard voor een beter resultaat! Met de ervaringen en progressie van de afgelopen 4 jaar moet dit zeker mogelijk zijn.

Het financiële plaatje

Met mijn donatiedoel probeer ik geld in te zamelen om deze reis mogelijk te maken. In 2016 is al gebleken dat deze reis mij ongelofelijk veel gaat opleveren later in het seizoen, daarom is de trip ook deze keer heel belangrijk. Het totaalbedrag waar ik voor spaar staat op €4000,- euro. Kosten die gemaakt worden zijn:

- Het vliegticket van Amsterdam naar Perth
- Verblijfkosten bij mijn gastgezin
- Deelnamekosten voor wedstrijden en bijdrages voor trainingen
- En kosten aan de schipper en het begeleidingsteam voor de Rottnest Channel Swim

Wil jij mij ondersteunen?

Wil jij helpen om mijn dromen waar te maken en te zorgen dat ik mij uiteindelijk ga kwalificeren voor de Olympische Spelen van Parijs 2024? Dan is dit jouw kans en draag je steentje bij door een donatie te maken. Afhankelijk van je bijdrage aan mij krijg je een leuke tegenprestatie wat je hier rechts kan zien, bijvoorbeeld deelname aan mijn zwemclinic, een persoonlijke bedankvideo of een vermelding op mijn website.

Samen gaat het ons lukken! Super bedankt voor jouw bijdrage!

-----> Ga via deze link naar mijn donatiedoel waar je mij kan steunen <-----

 

Uitgebreid interview over het avontuur in Australië

Inmiddels ben ik alweer een weekje terug in Nederland. Het is weer fijn om terug te zijn. Maar toch mis ik nu al de buitenbaden en het trainen in de open lucht. Want wat is dat fijn! Toen ik weer terug was in Nederland benaderde Open Water Swimming Club mij voor een exclusief interview over het avontuur in Australië. Daar werk ik graag aan mee. Het resultaat is echt super leuk geworden en is hieronder te bekijken:

 
[embedyt] http://www.youtube.com/watch?v=7vzbtVc-uqU[/embedyt] 
 
 
Rottnest Channel Swim Lars

Verslag: Rottnest Channel Swim

Voor de start

Het is 03:00 uur en ik word wakker gemaakt door het fijne geluid van de ochtendwekker. Vandaag is het zover, denk ik. 20 km naar het eiland zwemmen, dat gaat lukken. Ik sta op en ga gelijk naar de keuken voor een stevig ontbijt. De afgelopen drie dagen heb ik me al helemaal volgestopt met pasta, rijst en lekker vlees. Ik denk bij mezelf: Ach, het is de laatste keer nog één keer helemaal vol eten en dan zit het erop. Waar ik normaal 3 “Weet-Bix” repen neem met een banaan erdoor, pak ik nu een schaal en stop er 5 repen in. Daarna stop ik er twee bananen bij en een beetje honing. Melk erbij en voilà, het eerste ontbijt is klaar.

Vervolgens de stadaard routine: tas pakken, zwempak aantrekken, insmeren met zonnebrand noem het maar op. Om 04:15 uur word ik opgehaald door Garth. De man in de kajak die mij tijdens de race zo goed mogelijk naar het eiland gaat navigeren. Eenmaal in de auto gekomen start ik aan mijn tweede ontbijt: pastasalade die ik twee dagen terug had gemaakt. En het is een flinke bak. Weer denk ik: de laatste keer voor de grote wedstrijd, alles wat ik nu eet heb ik nog mooi meegenomen. Naast het eten heb ik ondertussen ook al minimaal 2 Liter aan sportdrank, water en melk gedronken. En vlak voor de wedstrijd is dit aantal al naar 3,5 Liter gestegen.

We komen een uur voor de wedstrijd op startlocatie aan. Ik moet mijn timing chip ophalen en Garth bereid zijn kajak voor. Daarna de tattoo nummers opplakken en invetten. Helaas is het vaseline niet zo bestand tegen het zoute water en de hitte die hier heerst; bij de vorige wedstrijden kreeg ik last van een flink aantal pijnlijke schuurplekken (en zelfs sneeën). Daarom was ik bij deze wedstrijd uitgerust met schapenvet. Niet het lekkerste spul om op te smeren, maar het hielp wel goed tegen de schuurplekken en daar gaat het om.

Inmiddels is het bijna 05:30 uur. Nog een kwartier en dan start ik. Langzaam loop ik naar de startpositie waar al een aantal zwemmers zich hebben verzameld. Een vrouw loopt naar me toe en ze zegt: “oh man, you look very handsome.” Dus ik dacht: nou dat hoor je ook niet elke dag van iemand die je nog nooit hebt gezien. Het was nog pikkedonker op de startlocatie maar het zou een hete dag worden; ik was al aan het zweten bij de start. Daarom had ik besloten om elke 15 minuten wat te drinken zodat mijn vocht goed op pijl zou blijven.

Zoals jullie weten was ik druk op zoek naar het vinden van een support boat, twee weken voor de wedstrijd. Terwijl Garth en ik bezig waren om naar de start te gaan, zorgde Max, de schipper, dat de boot op de juiste positie kwam te liggen voor de start. Omdat we starten op het strand kan je niet dezelfde ochtend je eten en drinken op de boot brengen. Je moet dus de dag van te voren zorgen dat je spullen op de support boat terecht komen. Bruce, die voor mij het eten aanreikte tijdens de wedstrijd, zorgde dat hij rond 04:00 uur bij Max was.

Daar gaan we!

Het is nu 5 minuten voordat de wedstrijd begint. Ik zorg nog even dat mijn badmuts en brilletje helemaal perfect zitten en dan begint het aftellen. We starten vanaf het strand, er wordt keurig netjes afgeteld en niemand start te vroeg. We beginnen te rennen en starten met zwemmen. Tussen de 500m en de 1000m was het de bedoeling dat je je kajakker ging vinden. Ik zag Garth gelijk, goed herkenbaar aan zijn oranje pet en gele shirt. Vervolgens tussen 1000m en 1500m is het de bedoeling dat je je support boat vindt. Ik had met Garth afgesproken dat hij mij zou begeleiden naar de boot en dat ging ook allemaal prima. Als je op 1500m nog niet je boot gevonden had mocht je niet verder zwemmen.

Terwijl ik naar het 1500m punt zwom, kwam ik ook weer een paar kwallen tegen. Ik had gezegd tegen mijn crew: “Ik neem een anti-histamines (pil tegen de kwallenbeten) voor de start en als ik er dan nog één wil dan zeg ik het tegen jullie.” Al voordat ik het water in was had ik bedacht dat ik die pil niet had genomen. Ik werd één keer gestoken: oke dat is niet zo erg. Een tweede keer: Hmm als het zo de hele tijd is dan wordt het wel vervelend. En tot slot een derde keer, die was goed raak op mijn hele gezicht en lippen. Toch maar zo een pil vragen voor de zekerheid…. Dus dat deed ik en daarna was ik misschien nog maar één keer gestoken gedurende de hele race.

Het grappige was, dat mijn crew dacht dat er iets goed mis was. Omdat zij er natuurlijk vanuit gingen dat ik al zo een pil had genomen. En dat ik dus om mijn tweede vroeg. Achteraf konden we daar allemaal om lachen.

Nou voorbij het 1500m punt. Omdat het zo een warme dag was hadden we afgesproken dat ik elke 15 minuten wat te drinken zou nemen. Afwisselend vloeistoffen, energy gels, bananen. Ik had van dat sportpoeder wat je met water moet vermengen en Up&Go’s. En dat is een soort vloeibaar ontbijt waar alles in zit wat je nodig hebt. Mijn race-indeling was rustig starten en dan bij de 10km versnellen en meer racen. Ik telde het aantal keren dat ik ging drinken zodat ik ook wist hoe lang ik ongeveer aan het zwemmen zou zijn. Oké dit wordt de 7de keer dat ik ga drinken, dat ben ik dus 1:45 uur onderweg. Nog één 1 à 2 keer en dan ben ik op het 10 km punt. Toen hoorde ik Bruce schreeuwen: “you’re almost at the 10k mark.” Hoe kan ik nou al bij het 10 km punt zijn ik moest nog zeker 20 minuten voordat ik daar ben. En ik zwem 3 minuten en we zijn bij de 10 km boei. Nou van dat eetschema klopte dus ook niks meer….

Garth en Lars Bottelier Rottnest

Halverwege

De omstandigheden waren erg goed, er stond alleen wat stroming op sommige plekken en er waren nauwelijks golven. Er was hooguit wat wind maar dat was ook niet veel. Erg gunstig.

Ik moet zeggen ik voelde me aardig goed bij het 10 km punt en zelfs daarvoor al. Dus bij 8,5 km begon ik al te versnellen. Ik vroeg nog naar mijn tijd op het 10 km punt, maar achteraf klopte daar niet zoveel van. Ergens rond de 2 uur en 20 minuten of langzamer. Ik kreeg te horen dat ik op tweede positie lag en dat er een jongen 500m voor me lag die de eerste positie zou hebben. Achteraf was het waarschijnlijk zelfs 800m. Dus ik ging flink versnellen en kreeg steeds te horen. 400m ervanaf, 300m ervanaf, 200m ervanaf. Ik ging als een trein, zeker tussen de 14 km en de 18 km. Ik haalde een dame in en een team van twee. Dat motiveerde. Op een gegeven moment zegt Bruce dat de eerste plek voor me ligt en ik kon hem zien, maar het was nog echt een flink stuk. Ik ging door en we gingen voorbij de 17 km, de 18 km. En toen bij 18,5 km was ik er denk ik 30m vanaf. Ik sjeesde voorbij en dacht dus dat ik eerste lag. Echter nadat ik hem had ingehaald en de laatste 500m kwamen, werd het ongelofelijk zwaar. Mijn energie was op en bang dat ik weer ingehaald zou worden probeerde ik met alle macht mijn snelheid vast te houden. Volgens mij ging dat niet slecht.

Ik naderde de finish die zich bevindt op de kant, dus je moet nog een stuk rennen nadat je 20 km hebt gezwommen. Ik was dat zwemmen wel zat na 4,5 uur dus ik probeerde zo gauw mogelijk op te staan, maar het water was te diep om goed te rennen. Uiteindelijk passeerde ik de finish en deed alles zeer. Ik voelde al dat ik niet had gewonnen, er was gejuich maar niet zo zoals de vorige keer en ik werd gefeliciteerd maar niet met de winst. Na een korte interview te hebben gehad liep ik naar Carol (de vrouw waar ik momenteel verblijf) en haar zoon Paul, waar Garth zich later bij voegde. Daar kreeg ik de bevestiging dat ik niet 1ste was geworden maar 4de. Kan gebeuren en ik had geen tijd om te balen, want ik was blij met mijn tijd; blij dat ik de overkant had gehaald op een goede manier. Mijn officiële tijd was 4 uur, 34 minuten en 49 seconden.

Mijn eerste 20 km succesvol gezwommen. Het is een erg goede ervaring geweest. Ik weet nu wat ik kan verwachten bij zulke afstanden en ik weet hoe het in elkaar steekt. De jongens die ik voor mij moest dulden hadden al eens de Rottnest swim gezwommen dus die waren daar enigszins mee in het voordeel. Ik zou onwijs graag eens terug willen gaan en deze wedstrijd nog een keer willen zwemmen, nu ik weet hoe het in elkaar steekt. En dan vanaf het begin af aan een goede race draaien.