Blogpost: avontuur Capri-Napoli marathon was geweldig

Op 9 september 2018 heb ik deelgenomen aan de 53e editie van de marathon Capri-Napoli. Het is een 36 km lange wedstrijd met een rijke historie. Bij de race heb ik de bronzen medaille weten te pakken. In deze blogpost ga ik uitgebreid vertellen hoe ik dit avontuur heb ervaren.

De reisdag

Donderdagochtend om 06:00 uur vlogen Marcel Stroet en ik naar Napels. Eenmaal aangekomen bij het vliegveld werden we netjes opgewacht door de organisatie. Wij moesten nog even wachten op een andere zwemster die iets later dan ons aankwam. De organisatie vroeg of wij het goed vonden om gelijk door te gaan naar het zwembad en dat leek ons prima. Het zwembad zag er erg goed uit: een 8 banen 25m bad aan de kust van Napels.

CC Napoli Capri-Napoli

Het zwembad van Napels. Dit zwembad lag bij de finishplaats van de marathon.

Marcel Stroet, mijn coach tijdens de wedstrijd, was al bekend in Napels. Hij heeft als zwemmer zelf het eiland Capri rondgezwommen en is in 2012 al eens met Daan Glorie mee geweest naar deze marathon. Zo kwamen we erachter dat de kust bij het zwembad ook gelijk de finishplaats is van de marathon. Erg prettig, want dan kon ik gelijk zien waar wij zouden finishen zondag.

Na de training gingen we met de politiebus door naar het hotel. Daar kregen we te horen wat het officiële programma was voor de komende dagen. Een druk programma, want door de vele sponsoren van deze wedstrijd hadden wij als zwemmers veel ‘verplichtingen.’ Zo zouden we vrijdag de hele dag op het eiland Capri zijn en maar één keer de mogelijkheid hebben om te zwemmen. Een goede reden om op donderdagmiddag voor een tweede keer naar het zwembad te gaan voor nog een zwemtraining.

Een dag op Capri

Vrijdagochtend vroeg gingen wij met de politiebus naar de haven van Napels. Hier stapten we op de ferry om naar het eiland Capri te varen. Marcel gaf aan dat het een lange dag zou worden en vooral te ontspannen waar dat kon. Alleen al de reis (bus + ferry) naar Capri duurde al bijna 2 uur en ’s avonds moesten wij ook weer terug.

Capri is een eiland met een berg en wij zouden als eerste naar het gemeentehuis gaan. Het gemeentehuis stond op deze berg dus wij gingen als eerst met de lift naar boven. Even genieten van het uitzicht om vervolgens weer door te gaan. In het gemeentehuis was er een persconferentie en een borrel met een hapje en een drankje. Daarna een foto met alle deelnemers op het plein om vervolgens door te gaan naar het restaurant en wat te gaan eten.

Uitzicht Capri

Tijd voor een selfie bovenop de berg

’s Middags gingen wij trainen in de zee van Capri. Dit was ook op de startlocatie van de wedstrijd. Ik ging samen met een deel van de groep meetrainen. Leuk natuurlijk en gelijk even kijken hoe de concurrentie zwemt.

Na de training stond er nog een boottocht gepland om het eiland Capri. Deze tocht was optioneel dus wij kozen ervoor om dit niet te doen. Nu hadden wij mooi een uur tot anderhalf uur om even bij te komen. Gelijk daarna terug met de ferry en ’s avonds eten in het hotel.

De dag voor de marathon

Ook de dag voor de wedstrijd stond nog het één en ander gepland. ’s Ochtends vroeg stond de technical meeting gepland. Alle informatie over de race wordt hier nog eens besproken. De start, finish, navigatie, weersvoorspellingen noem maar op. Er zijn meerdere routes om van Capri naar Napels te zwemmen zoals je hieronder kan zien in de afbeelding. Elke route heeft zijn voor- en nadelen. Daarnaast waren de weersvoorspellingen erg goed. Er zou bijna geen wind staan en er werden snelle tijden verwacht, namelijk richting de 6 uur.

Course Capri-Napoli

Via links zou de snelste route zijn omdat er lichte westenwind stond

 

Finish Capri-Napoli

Slotstuk van de marathon en finish bij CC Napoli

Verder op de dag stonden nog een training gepland en nóg een bijeenkomst in een café in de stad. In de middag waren we vrij en konden we rusten voor de wedstrijd.

De wedstrijddag

De wekker ging om tien voor vijf: gelijk flesjes maken, ontbijten en op naar Capri. Om half tien kwamen wij aan op Capri. Marcel en ik gingen gelijk aan de slag met pak aantrekken, invetten en nummers plakken. Er was grote mediabelangstelling: meer dan vijf fotografen en drie filmmakers. Marcel vette mij goed in met schapenvet. Natuurlijk vanwege de lange afstand, de warmte en het zout. De fotografen vonden dit maar al te leuk en waren continu foto’s aan het maken. Uiteindelijk gingen we te water om 10:30 uur en starten we rond 10:40 uur.

Start Capri-Napoli 2018

Op naar de startlijn

Uniek bij deze race is dat er geen volgboot is en de boten waarop de coaches zitten geen GPS mogen gebruiken. De coaches moeten daarom zelf naar Napels navigeren. Best een uitdaging omdat het een mistige ochtend was.

De eerste vijf uur (!) zou ik zo ontspannen mogelijk zwemmen en bij de groep blijven. Dat was nogal een uitdaging omdat het tempo er tijdens het begin van de race goed in zat. Daarnaast werden wij door de coaches op de boten alle kanten op gestuurd; niemand wist precies waar er naartoe gezwommen moest worden.

De groep bleef lang bij elkaar en pas na een uur of drie zwemmen, moesten de eerste zwemmers lossen. Ook toen kwamen de eerste echte versnellingen. Op een gegeven moment hadden we een groep van 6 zwemmers: drie Italianen, een Macedoniër, een Braziliaan en ik. Eén Italiaan was constant versnellingen aan het plaatsen en ik zwom er continu achteraan. Dit kostte wel veel energie omdat ik telkens het gat dichtte, dus na een keer of drie liet ik de andere zwemmers de gaten dichten. Zo ging het telkens door totdat niemand meer die gaten wilde dichten en precies op dat moment hadden de Macedoniër en een Italiaan een andere koers genomen. Heel slim eerst zichzelf af laten zakken en daarna meer naar rechts gezwommen. Daarnaast had de voorste Italiaan ook nog eens een gaatje.

Race Capri-Napoli

Tijdens de eerste drie uur lag de groep nog bij elkaar

Marcel gaf aan dat ons groepje nu 2e/3e/4e lag maar dat wij wel tempo moesten houden omdat het groepje rechts van ons vaart maakte. Ik ging daarom op kop zwemmen om het tempo te bepalen alleen lagen de Italiaan en Braziliaan achter mij. Ik wilde niet dat zij van mij gingen profiteren dus liet ik hun vervolgens op kop zwemmen. Het probleem was echter dat het tempo eruit ging en wij werden ingehaald door de andere groep. Marcel gaf aan dat wij tempo moesten houden dus ik ging weer versnellen, dit was het moment dat de Italiaan uit ons groepje moest lossen. Tijdens het volgende drinkmoment zei de Braziliaan tegen mij dat we moesten samenwerken, elke 5 minuten wisselen van kop om zo tempo vast te houden. Dit bleek de gouden zet te zijn.

Door deze samenwerking kon ik 5 minuten knallen en daarna even rusten. Ik merkte dat de Braziliaan weliswaar langzamer zwom dan ik maar doordat ik even kon aanhaken bij hem had ik weer nieuwe energie om tempo te maken. We liepen weer in op het tweede groepje (inmiddels voor ons). Ik zag dat ook dus dat was extra motivatie om nog harder door te zwemmen. Met nog een kilometer of 10 te gaan had ik besloten om naar de Italiaan toe te zwemmen. Dan zou de Braziliaan maar kunnen profiteren dacht ik. Maar al gauw dat ik die versnelling had geplaatst moest hij lossen.

Bijna twee uur lang was ik bezig met mijn inhaalactie. In het begin liep ik heel snel in, maar de laatste 20/30 meter duurde veel langer. De Macedoniër en de Italiaan hadden natuurlijk door dat ik eraan kwam en waren ook aan het versnellen.

Met nog ongeveer 1 km te gaan haalde ik de Italiaan in. Marcel gaf aan dat ik nu derde lag dus dat gaf nog een extra kick om die laatste kilometer extra hard te zwemmen. Ik liep nog in op de Macedoniër maar kon hem niet meer achterhalen. Dat gevoel van het aantikken van het finishbord na zeven uur zwemmen was erg euforisch. Het besef dat je 36 km hebt gezwommen en ook nog eens derde bent geworden is geweldig.
Finish Lars Bottelier Capri-Napoli 2018
Na de race was het ook onwijs gaaf. Er stonden heel veel mensen te kijken langs de kant en bij het zwembad. Er werden onwijs veel foto’s gemaakt en allerlei mensen wilde met mij praten. Een paar uur later was de prijsuitreiking en dat werd ook groots aangepakt. Wij mocht namelijk met champagne spuiten zoals bij de F1. Dat was wel echt kicken.

Tot slot

Deze race is altijd internationaal sterk bezet. Ik deed mee omdat het mij een goede ervaring leek en had vooraf geen verwachting voor podium. In de historie van deze race wist alleen Hans van Goor als Nederlandse man een medaille te pakken. In 1992 was hij ook derde geworden. Ik ben nu dus de tweede Nederlandse man die dit is gelukt. Graag wil ik iedereen bedanken die mij heeft gesteund om deze prestatie neer te zetten. En speciale dank aan Kees Robbertsen die mij heeft klaargestoomd voor deze wedstrijd en Marcel Stroet voor de goede begeleiding tijdens de race. Nu is het voor mij vakantie. Opladen, herstellen en dan op naar volgend seizoen!

Podium Capri-Napoli 2018

Trainingskamp Eindhoven Lars Bottelier

2 weken meetrainen in Eindhoven – trainingsstage

Van maandag 24 april tot zaterdag 6 mei ben ik op trainingsstage geweest in Eindhoven. Hier trainde ik twee weken lang mee met de openwaterzwemmers van het Nationaal Trainingscentrum. Hieronder een verslag van deze afgelopen twee weken.
Op de foto v.l.n.r.: Marcel Schouten, Ferry Weertman, Pepijn Smits. Achter: Lars Bottelier.

Verslag

Veel KNZB jeugdzwemmers waren de afgelopen periode op trainingskamp voor een internationaal jeugdtoernooi. Dit jaar val ik definitief in de senioren categorie en kon ik ‘helaas’ niet mee op één van deze trainingskampen.

Ik kreeg de keuze om voor een periode van 2 weken in Eindhoven mee te trainen. Dit leek mij natuurlijk erg gaaf. Zo kon ik ook eens zien en meemaken hoe hun trainen en of er grote verschillen en overeenkomsten zijn tussen de trainingen van ons.

De ochtendtrainingen hier in Eindhoven zijn een stuk langer dan wat wij normaal doen. Elke ochtend hebben we tot 10 km getraind. De focus ligt hierbij op techniek en het 'makkelijk zwemmen', iets waar wij in Amsterdam ook veel op focussen. Hierdoor creëren we meer uithoudingsvermogen en proberen we onze lichamen te laten wennen aan het feit dat we 10 km moeten zwemmen.

De sets waren ook redelijk hetzelfde, dat betekent veel duur afgewisseld met wat korter werk. Soms zwommen we met extra weerstand zoals een t-shirt of een propellor.

De middagtrainingen zijn een stukje korter, maar hier komen dan wel weer vaker snelheidaccenten naar voren. In het open water is het natuurlijk ook belangrijk dat je naast een goede uithoudingsvermogen ook een goede basissnelheid hebt en natuurlijk het liefst met een zo snel en sterk mogelijke eindsprint. Ik merk dat hier nog veel winst op te boeken is.

 

Pieter van den Hoogenband zwemstadion

Het Pieter van den Hoogenband zwemstadion.
Hier maakten we dagelijks onze kilometers.

Tijdens deze 2 weken woonde ik op het CTO campus. Dat is 5 minuutjes van het zwembad af en er is een maaltijdvoorziening. Dat is wel fijn want hierdoor had ik nog wat vrije tijd tussen de trainingen door. De eerste week van de stage had ik ook vakantie van studie, maar de tweede week niet, dus moest ik dat ook nog op de hoogte houden.

De eerste week zwommen we in 9 trainingen 74 km in de week. We hadden op donderdagmiddag vrij vanwege Koningsdag maar desondanks hadden we dus een flinke week gedraaid. Aan het eind van die week moest ik wel goed mijn rust pakken om de volgende week weer fris aan de start te verschijnen. De week daarop zouden we in eerste instantie 80 km zwemmen, maar al gauw werd dat opgeschroefd naar 85 km. Halverwege de week kregen we te horen dat we zelfs over de 90 km zouden gaan! Dat is zo ongeveer 15 km meer dan ik gewend ben. Natuurlijk erg leuk, omdat ik hiermee echt mijn grenzen heb verlegd.

In totaal heb ik in deze twee weken 164 km gezwommen en dat is een absoluut nieuw record. Ik ben benieuwd wat voor effect dit zal hebben bij de openwaterwedstrijden, omdat ik merkte dat mijn lichaam steeds beter de kilometers aan het verwerken was.

We gaan het zien bij de eerstvolgende wedstrijd tijdens de Franse Open Kampioenschappen. Dat wordt mijn tweede openwaterwedstrijd dit jaar. Ik kijk er erg naar uit om daar weer te racen. Het toernooi begint op 1 juni en gaat door tot 4 juni. De afstanden die ik ga zwemmen zijn de 10km, de 5 km en de 25 km.

Voor nu trekken we de kilometers door in Amsterdam en hopelijk als het weer het toelaat kunnen we alvast een duik nemen in het open water!

Interview Openwaterswimmingclub voortgang tot openwaterseizoen 2017

Interview

Marcel Stroet van Openwaterswimmingclub heeft een item gemaakt over de voortgang van de trainingen van dit seizoen. Hierin vertel ik waar ik op dit moment mee bezig ben in de trainingen en waar ik voor spaar. Tussendoor komen mooie beelden voorbij van zowel de zwemtraining als de krachttraining. Ter afsluiting is de trainer, Kees Robbertsen, nog even aan het woord. 

Graag wil ik Marcel bedanken voor het mooie resultaat. Ik wens jullie vooral veel kijkplezier, het duurt maar twee minuutjes:

Faros marathon 2016 Lars Bottelier

3de bij de Faros Marathon!

Kroatië was een heel gaaf avontuur geweest. Ik heb de afgelopen tijd mijn best gedaan om jullie goed op de hoogte te houden en ik denk dat het aardig goed is gelukt. In dit artikel ga ik mijn laatste verslag schrijven over Kroatië, aangevuld met de oudere verslagen die ik al eerder heb gemaakt. 

Hieronder mijn twee verslagen die ik voor de wedstrijd heb geschreven:

De wedstrijd vanuit de ogen van Lars

Zaterdagochtend om 8:00 uur 's ochtends zouden we dus gaan starten. Helaas liep het één en ander mis bij de organisatie, waardoor de start vertraagd was met 45 minuten. Wij waren echter continu aan het wachten tot we mochten starten. Tegelijkertijd begon de zon op te komen en werd het heter en heter. Marcel had mij ingevet met schapenvet, dat had ik ook gebruikt voor mijn oversteek van 20 km in Australië. Sterk spul; amper van je lichaam af te krijgen. Dat was maar goed ook, anders was al het vet door het lange wachten al van mijn lichaam af.

Om kwart voor 9 doken we dus het water in en gingen we starten. Redelijk behouden omdat het toch een 16 km wedstrijd was. Van tevoren heb ik de deelnemerslijsten bestudeerd en zag ik dat de Italiaan Matteo Furlan over de sterkste papieren beschikte. Ik kwam geheel toevallig bij de start gelijk naast hem te liggen en had toen dus besloten om achter hem aan te gaan. De eerste 8 km lag ik meestal rechts voorin de groep. Ik probeerde deze 8 km zo makkelijk mogelijk door te komen. Dat betekende dus zoveel mogelijk in het spoor van andere zwemmers, goed drinken en niet de kop nemen. Op een gegeven moment zette de Italiaan flink aan en ging ik, als enige zwemmer, in zijn spoor mee. Hij zwom helemaal naar voren en sloeg een gat met de rest van het peloton. Alleen een Kroatische zwemmer, een Hongaarse zwemmer en ik konden volgen. Dit gebeurde tussen 7 en 8 km. 

Zo rond het 9 km punt had de Kroatische zwemmer de kop overgenomen en ging ik weer eenmaal drinken. Hierdoor viel er een gat en moest dat gedicht worden. De Italiaan ging als een gek achter de Kroatische zwemmer aan waarna ik volgde. Een flinke versnelling kost ook de nodige energie en dat was ook de reden dat de Hongaarse zwemmer helemaal in elkaar klapte. We waren dus nog met zijn drieën over, dat gaf Marcel ook aan. Tussen 10 en 13 km werden er veel tempoversnellingen gemaakt en op 13 km kon ik niet meer de snelheid opbrengen die de Italiaan en Kroatische jongen hadden. Ik kwam dus alleen te liggen en dit stuk was erg zwaar voor mij. Zware armen zorgde ervoor dat ik goed op mijn techniek moest letten om deze laatste 3 km goed door te komen. Helemaal spannend werd het toen Marcel aangaf dat er een groepje zwemmers achter mij aanzaten. Ik dacht gelijk: "het zal toch niet dat ze mij gaan inhalen." Op dat moment zag ik het hotel en gaf Marcel mij nog wat te drinken. Nog 2 km te gaan. Gelukkig ging het vanaf toen weer beter en toen ik eenmaal in de haven kwam ging het prima. Ik kon ook nog in stijl afsluiten met een eindsprintje.

De jury zei gelijk mijn tijd, 3 uur, 11 minuten en 14 seconden. Waarop ik gelijk mijn plaats vroeg: 3de kreeg ik te horen. Wat was ik blij! 

Omdat de organisatie niet had verwacht dat ik bij mijn debuut gelijk op het podium zou eindigen, noemde ze mij: "surprise of the day."

Hieronder nog wat foto's van de prijsuitreiking en tijdens de wedstrijd. 

Rottnest Channel Swim Lars

Verslag: Rottnest Channel Swim

Voor de start

Het is 03:00 uur en ik word wakker gemaakt door het fijne geluid van de ochtendwekker. Vandaag is het zover, denk ik. 20 km naar het eiland zwemmen, dat gaat lukken. Ik sta op en ga gelijk naar de keuken voor een stevig ontbijt. De afgelopen drie dagen heb ik me al helemaal volgestopt met pasta, rijst en lekker vlees. Ik denk bij mezelf: Ach, het is de laatste keer nog één keer helemaal vol eten en dan zit het erop. Waar ik normaal 3 “Weet-Bix” repen neem met een banaan erdoor, pak ik nu een schaal en stop er 5 repen in. Daarna stop ik er twee bananen bij en een beetje honing. Melk erbij en voilà, het eerste ontbijt is klaar.

Vervolgens de stadaard routine: tas pakken, zwempak aantrekken, insmeren met zonnebrand noem het maar op. Om 04:15 uur word ik opgehaald door Garth. De man in de kajak die mij tijdens de race zo goed mogelijk naar het eiland gaat navigeren. Eenmaal in de auto gekomen start ik aan mijn tweede ontbijt: pastasalade die ik twee dagen terug had gemaakt. En het is een flinke bak. Weer denk ik: de laatste keer voor de grote wedstrijd, alles wat ik nu eet heb ik nog mooi meegenomen. Naast het eten heb ik ondertussen ook al minimaal 2 Liter aan sportdrank, water en melk gedronken. En vlak voor de wedstrijd is dit aantal al naar 3,5 Liter gestegen.

We komen een uur voor de wedstrijd op startlocatie aan. Ik moet mijn timing chip ophalen en Garth bereid zijn kajak voor. Daarna de tattoo nummers opplakken en invetten. Helaas is het vaseline niet zo bestand tegen het zoute water en de hitte die hier heerst; bij de vorige wedstrijden kreeg ik last van een flink aantal pijnlijke schuurplekken (en zelfs sneeën). Daarom was ik bij deze wedstrijd uitgerust met schapenvet. Niet het lekkerste spul om op te smeren, maar het hielp wel goed tegen de schuurplekken en daar gaat het om.

Inmiddels is het bijna 05:30 uur. Nog een kwartier en dan start ik. Langzaam loop ik naar de startpositie waar al een aantal zwemmers zich hebben verzameld. Een vrouw loopt naar me toe en ze zegt: “oh man, you look very handsome.” Dus ik dacht: nou dat hoor je ook niet elke dag van iemand die je nog nooit hebt gezien. Het was nog pikkedonker op de startlocatie maar het zou een hete dag worden; ik was al aan het zweten bij de start. Daarom had ik besloten om elke 15 minuten wat te drinken zodat mijn vocht goed op pijl zou blijven.

Zoals jullie weten was ik druk op zoek naar het vinden van een support boat, twee weken voor de wedstrijd. Terwijl Garth en ik bezig waren om naar de start te gaan, zorgde Max, de schipper, dat de boot op de juiste positie kwam te liggen voor de start. Omdat we starten op het strand kan je niet dezelfde ochtend je eten en drinken op de boot brengen. Je moet dus de dag van te voren zorgen dat je spullen op de support boat terecht komen. Bruce, die voor mij het eten aanreikte tijdens de wedstrijd, zorgde dat hij rond 04:00 uur bij Max was.

Daar gaan we!

Het is nu 5 minuten voordat de wedstrijd begint. Ik zorg nog even dat mijn badmuts en brilletje helemaal perfect zitten en dan begint het aftellen. We starten vanaf het strand, er wordt keurig netjes afgeteld en niemand start te vroeg. We beginnen te rennen en starten met zwemmen. Tussen de 500m en de 1000m was het de bedoeling dat je je kajakker ging vinden. Ik zag Garth gelijk, goed herkenbaar aan zijn oranje pet en gele shirt. Vervolgens tussen 1000m en 1500m is het de bedoeling dat je je support boat vindt. Ik had met Garth afgesproken dat hij mij zou begeleiden naar de boot en dat ging ook allemaal prima. Als je op 1500m nog niet je boot gevonden had mocht je niet verder zwemmen.

Terwijl ik naar het 1500m punt zwom, kwam ik ook weer een paar kwallen tegen. Ik had gezegd tegen mijn crew: “Ik neem een anti-histamines (pil tegen de kwallenbeten) voor de start en als ik er dan nog één wil dan zeg ik het tegen jullie.” Al voordat ik het water in was had ik bedacht dat ik die pil niet had genomen. Ik werd één keer gestoken: oke dat is niet zo erg. Een tweede keer: Hmm als het zo de hele tijd is dan wordt het wel vervelend. En tot slot een derde keer, die was goed raak op mijn hele gezicht en lippen. Toch maar zo een pil vragen voor de zekerheid…. Dus dat deed ik en daarna was ik misschien nog maar één keer gestoken gedurende de hele race.

Het grappige was, dat mijn crew dacht dat er iets goed mis was. Omdat zij er natuurlijk vanuit gingen dat ik al zo een pil had genomen. En dat ik dus om mijn tweede vroeg. Achteraf konden we daar allemaal om lachen.

Nou voorbij het 1500m punt. Omdat het zo een warme dag was hadden we afgesproken dat ik elke 15 minuten wat te drinken zou nemen. Afwisselend vloeistoffen, energy gels, bananen. Ik had van dat sportpoeder wat je met water moet vermengen en Up&Go’s. En dat is een soort vloeibaar ontbijt waar alles in zit wat je nodig hebt. Mijn race-indeling was rustig starten en dan bij de 10km versnellen en meer racen. Ik telde het aantal keren dat ik ging drinken zodat ik ook wist hoe lang ik ongeveer aan het zwemmen zou zijn. Oké dit wordt de 7de keer dat ik ga drinken, dat ben ik dus 1:45 uur onderweg. Nog één 1 à 2 keer en dan ben ik op het 10 km punt. Toen hoorde ik Bruce schreeuwen: “you’re almost at the 10k mark.” Hoe kan ik nou al bij het 10 km punt zijn ik moest nog zeker 20 minuten voordat ik daar ben. En ik zwem 3 minuten en we zijn bij de 10 km boei. Nou van dat eetschema klopte dus ook niks meer….

Garth en Lars Bottelier Rottnest

Halverwege

De omstandigheden waren erg goed, er stond alleen wat stroming op sommige plekken en er waren nauwelijks golven. Er was hooguit wat wind maar dat was ook niet veel. Erg gunstig.

Ik moet zeggen ik voelde me aardig goed bij het 10 km punt en zelfs daarvoor al. Dus bij 8,5 km begon ik al te versnellen. Ik vroeg nog naar mijn tijd op het 10 km punt, maar achteraf klopte daar niet zoveel van. Ergens rond de 2 uur en 20 minuten of langzamer. Ik kreeg te horen dat ik op tweede positie lag en dat er een jongen 500m voor me lag die de eerste positie zou hebben. Achteraf was het waarschijnlijk zelfs 800m. Dus ik ging flink versnellen en kreeg steeds te horen. 400m ervanaf, 300m ervanaf, 200m ervanaf. Ik ging als een trein, zeker tussen de 14 km en de 18 km. Ik haalde een dame in en een team van twee. Dat motiveerde. Op een gegeven moment zegt Bruce dat de eerste plek voor me ligt en ik kon hem zien, maar het was nog echt een flink stuk. Ik ging door en we gingen voorbij de 17 km, de 18 km. En toen bij 18,5 km was ik er denk ik 30m vanaf. Ik sjeesde voorbij en dacht dus dat ik eerste lag. Echter nadat ik hem had ingehaald en de laatste 500m kwamen, werd het ongelofelijk zwaar. Mijn energie was op en bang dat ik weer ingehaald zou worden probeerde ik met alle macht mijn snelheid vast te houden. Volgens mij ging dat niet slecht.

Ik naderde de finish die zich bevindt op de kant, dus je moet nog een stuk rennen nadat je 20 km hebt gezwommen. Ik was dat zwemmen wel zat na 4,5 uur dus ik probeerde zo gauw mogelijk op te staan, maar het water was te diep om goed te rennen. Uiteindelijk passeerde ik de finish en deed alles zeer. Ik voelde al dat ik niet had gewonnen, er was gejuich maar niet zo zoals de vorige keer en ik werd gefeliciteerd maar niet met de winst. Na een korte interview te hebben gehad liep ik naar Carol (de vrouw waar ik momenteel verblijf) en haar zoon Paul, waar Garth zich later bij voegde. Daar kreeg ik de bevestiging dat ik niet 1ste was geworden maar 4de. Kan gebeuren en ik had geen tijd om te balen, want ik was blij met mijn tijd; blij dat ik de overkant had gehaald op een goede manier. Mijn officiële tijd was 4 uur, 34 minuten en 49 seconden.

Mijn eerste 20 km succesvol gezwommen. Het is een erg goede ervaring geweest. Ik weet nu wat ik kan verwachten bij zulke afstanden en ik weet hoe het in elkaar steekt. De jongens die ik voor mij moest dulden hadden al eens de Rottnest swim gezwommen dus die waren daar enigszins mee in het voordeel. Ik zou onwijs graag eens terug willen gaan en deze wedstrijd nog een keer willen zwemmen, nu ik weet hoe het in elkaar steekt. En dan vanaf het begin af aan een goede race draaien.

Australië: reportage RTV NH en 10 km wedstrijd Sorrento

Het is alweer een week geleden dat ik een update heb geplaatst op mijn blog. Tijd voor een nieuwe update dus! Een tv reportage, de tweede race in Australië en nog meer foto’s en video’s komen aan bod.

De trainingen

In mijn vorige update had ik al verteld dat we veel meer meters maakten tijdens de trainingen dan in Nederland. De eerste week mocht ik nog acclimatiseren en rustig aan doen van de trainer, deze week echter waren de trainingen zwaarder en heb ik het volle programma meegedraaid.  

Ook is het zo dat de andere slagen meer beoefend worden dan ik in Nederland doe. Een voorbeeld van een setje die ik erg leuk vond maar die ook best zwaar was:

4x:          400m wissel, 30 seconden rust

                600m armen met pullboy (en eventueel peddels), 45 seconden rust

                8x25m wisselslag, start elke 30 seconden

Tijdens deze training hadden we dan ook meer dan 7 km getraind in 2 uur. We hebben natuurlijk nog veel meer andere setjes gedaan en soms hebben we ook trainingen waar we meer op snelheid werken dan op afstand.

Een impressie van de training bij de Perth City Swimming Club kan je zien in onderstaande video. Bedankt Marcel Stroet van www.openwaterswimming.club voor het monteren van het filmpje.

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=ocBEhAKMsM8&feature=youtu.be[/embedyt] 

10 km van Sorrento, Australia Day

Gisteren op Australia Day had ik mijn tweede wedstrijd in Australië. Een 10 km wedstrijd in Sorrento in de zee. De baan bestond uit een rondje van 2,5 km, dus we zwommen vier rondjes. Het water was een stuk koeler dan vorige keer (22° C tegenover +25° C). Daar was ik wel blij mee.

Er gingen een hoop dingen goed en een hoop dingen fout. Vooral aan het begin van de race ging het niet zo lekker. Er waren onwijs veel kwallen die ook staken. Maar dan ook echt super veel. Er waren dan ook talloze zwemmers die de race moesten staken en sommige die zelfs aan de zuurstof moesten omdat het zo erg was. Elke slag werd je wel gestoken door 1, 2 of 3 kwallen. Ik raakte daardoor in het begin een beetje de weg kwijt en bij de eerste drinkpost (2,5km) had ik gevraagd om een pil tegen de kwallenbeten.

 

Een ander punt was dat ik wanneer ik wilde drinken ik terug naar het strand moest  en daarmee tijd verloor. Waar anderen hun voederman/vrouw op een surfplank op de baan hadden liggen en dus haast niet om hoefden te zwemmen.  

Nadat ik het eerste rondje had gezwommen ging ik drinken en was ik de kopgroep waarin ik lag kwijtgeraakt. Ook was de 2,5 km gestart waardoor we wel 100-200 zwemmers in moesten halen op dat punt. Ik kon onmogelijk de kopgroep zien. Toch wist ik totaal onverwachts bij het 5 km punt weer bij de kopgroep aan te sluiten.

Waar ik nog het meest blij mee was, is dat ik de 10 km zo gemakkelijk kon uitzwemmen. Ik heb meerdere malen gehad dat ik bij 8-9km op ben en heel erg veel tijd verlies op het laatste stuk. Gisteren daarentegen ging ik bij 8,5km bij de groep vandaan zwemmen. Ik finishte als 2de met 18 seconden achterstand op de winnaar. Ik heb in de laatste anderhalve kilometer een gat van 40 seconden weten te maken met de jongen die 3de werd. Dus ik had heel veel energie over. Bovendien als ik eerder tempo had gedraaid had ik misschien wel 1ste kunnen worden. Er zijn dus een hoop verbeteringen mogelijk en dat bewaar ik voor de volgende wedstrijd.

Mijn eindtijd was 2 uur en 10 seconden, dat is 3 minuten sneller dan de wedstrijd in Denemarken die ik vorig jaar heb gezwommen.

RTV Noord-Holland interview

Tot slot heb ik een interview gehad met RTV NH vlak voordat ik naar Australië vertrok. Gisteren was hij voor het eerst op TV en hij wordt nu elke dag herhaald. Kan je niet wachten om te kijken ga dan hier naartoe en zet de video op 4:46 dan start het stuk over mij. Bedankt Wim V. Amerongen voor het leuke interview.

Kings Park bridge Lars Bottelier Australië

Australië: de eerste dagen!

De eerste dagen

Dorst, hitte en zweet, daar heb ik iedere dag last van. En dat begint van 9 uur ’s ochtends tot 9 uur ’s avonds. Het is wel lekker, maar het is ook even wennen. Omschakelen: van 5 graden naar 30 graden te gaan in 20 uur is niet niks.  

Laat ik het maar niet te veel over de vliegreis gaan hebben. Kort gezegd was het krap, heet en oncomfortabel voor aardig wat uurtjes.

Ik ben nu 5 dagen in Australië en ik heb het erg naar mijn zin. Langzamerhand begin ik nu steeds meer de mensen van de club te kennen en daar een praatje mee te maken. De trainingen van de Perth City Swimming Club zijn wel anders dan ik gewend ben in Nederland. Ze maken hier veel meer meters met weinig rust tussendoor. Het is niet zo dat je wordt afgebeuld want je hoeft lang niet alles op max te zwemmen.

Wel was er iets grappigs de eerste dag dat ik ging trainen. Ik was nog even met de trainer aan het praten toen de anderen al het water in waren gegaan. En toen ik eenmaal begon met zwemmen had ik gelijk een botsing met een andere jongen. En ik zat zo van hè wat is dit nou? Maar net als dat die Australiërs links rijden en wij rechts, trekken zij hun baantjes met de klok mee wij juist tegen de klok in.. Wel goed om te weten haha….

De eerste wedstrijd

Vandaag had ik mijn eerste wedstrijd. Ik wist nog niet zo goed wat ik kon verwachten met de andere omstandigheden. De wedstrijd werd gehouden in de Swan River in Perth. Er was keuze uit de 1,6 km en de 4,0 km met prijsgeld. Ik zag het als een testwedstrijd voor de volgende aankomende wedstrijden.

Het was nogal wennen namelijk. Het water was erg heet voor Nederlandse begrippen (+25 graden Celsius). En er waren veel maar dan ook heel veel kwallen. Alhoewel ik geen last had van deze kwallen omdat ze niet steken. Waarom hebben ze deze kwallen niet in Nederland?

Tijdens de wedstrijd kon ik aardig aanpoten met de winnaar van de wedstrijd, maar na 1,5 km kreeg ik al een verschrikkelijke last van de hitte. Ik kon mijn warmte niet kwijt waardoor ik langzamer ging zwemmen en werd ingehaald. Op het einde heb ik toch nog een derde plaats weten te behalen. En kwam ik dus in de prijzen. Een meisje die ik heb leren kennen van de zwemclub deed ook mee en zij werd derde bij de dames.

Voor de komende wedstrijden weet ik in ieder geval wat ik moet verwachten en zou ik nog even moeten uitvogelen hoe ik mijzelf op de één of andere manier koeler kan houden. En mezelf niet opblaas door de warmte.

Swan River Perth Lars Bottelier Australië

Filmpje en Facebook

Neem verder een kijkje op mijn Facebook voor de foto’s van het centrum van Perth. En hieronder het eerste korte filmpje van mij in Australië, trainen op het strand. 

Mochten jullie wat willen weten, vraag het gerust.

ONk kb Tilburg podium 800m vrije slag KJVO

ONK Tilburg resulteert in zilver en nieuwe PR’s voor Lars

Afgelopen weekend stond het ONK Tilburg voor de deur. Een driedaags toernooi met de top van Nederland. Mijn programma zag er als volgt uit: vrijdag de 800m vrije slag, zaterdag de 400m vrije slag en zondag de 1500m vrije slag. De 800m en de 1500m waren beide een rechtstreekse finale waar bij de 400m eerst een voorronde was en vervolgens een A of B-finale.

De voorbereidingen naar het ONK toe verschilden ten opzichte van andere keren. Nu ik een jaar de tijd heb om mijzelf volledig op het zwemmen te richten, hebben we ook meer tijd om meer te trainen. Dit hebben we dan ook gelijk opgepakt vanaf het begin van het nieuwe seizoen. Waar ik vorig jaar nog richting de tien uur in de week trainde, zit ik nu al op meer dan twintig uur. Naast de reguliere zwemuren ook nog hardlooptraining en landtraining. En dat merkte mijn lichaam… Aan het eind van de trainingsweek had ik behoefte aan rust en vooral mijn lichaam wilde dat. Dit deed ik dan ook en hierdoor kon ik er op de maandag weer tegenaan. Langzaamaan wende ik aan het ritme.

Doordat ik meer uren maak, komen er vanzelf ook meer zwem-meters. Hans, mijn trainer, en ik hebben vooral geïnvesteerd in het verbeteren van mijn techniek. Tijdens de trainingen ging het erg lekker, maar tijdens de wedstrijden in Alkmaar op de 400m vrije slag kwam het er niet uit. Een tijd van 4:08 kwam er op de klokken, niet wat ik had gehoopt. Toegegeven, het is weer de eerste wedstrijd na het open water en ik weet van mezelf dat ik altijd eventjes moet wennen aan het binnenbad.

De volgende wedstrijd was die van Aken, Duitsland. Vorig jaar heb ik hier mijn beste seizoentijd neergezet op de 1500m vrije slag. Ik dacht: Alkmaar is niet goed gegaan, maar des te beter gaat het in Aken. In tussen zwom ik in de trainingen namelijk nóg beter dus kon het niet missen. Helaas ging de wedstrijd in Aken niet zoals ik had gehoopt. Mijn tijd 16:27 was 17 seconden boven mijn PR van een jaar geleden. Het was zeker geen goede race.

Ik begon me nu toch wel een beetje zorgen te maken. Alkmaar was niet goed gegaan en zelfs Aken niet. 17 seconden boven mijn tijd is echt een hoop en over twee weken is alweer het ONK in Tilburg. Hans verzekerde me er echter van dat het goed zou gaan in Tilburg en dat ik het vertrouwen moest houden.

Een poos voor het ONK liet Hans me regelmatig minder trainen en minder intensief trainen, ofwel taperen. Normaal gesproken ging het taperen altijd lastig, omdat ik toch niet heel veel trainde. Maar nu werkte het beter. Mijn lichaam herstelde met de dag en ik kreeg steeds meer en meer energie. De vrijdag van de 800m vrije slag ben ik er helemaal klaar voor.

Er is van elke afstand een filmpje gemaakt op het ONK en hieronder is de race te zien van de 800m vrije slag. Ik lig hier in baan 3 met de zwart/roze zwembroek.

Ik tik aan als 3de, maar de winnaar is hier een Belg. Hier ben ik dus 2de van Nederland geworden op de 800m vrije slag en heb ik een persoonlijk record gezwommen van 10 seconden! De vraag is waarom het nu wel goed ging. Ten eerste omdat mijn lichaam uitgerust is en ten tweede omdat ik eindelijk mijn techniek kon vasthouden tijdens de wedstrijd.

Onderstaand krantenartikel verheldert het verhaal en vertelt ook gelijk hoe het bij de andere afstanden is gegaan.

ONK Tilburg kb ijmuider courant Lars Bottelier

Bij de 400m miste ik echter nog wat snelheid met mijn nieuwe techniek, dat is geen ramp. Gezien mijn raceverdeling van 2:00.31 om 2:00.77. Hans en ik gaan daar aan werken, omdat in het open water ook een sterke eindsprint is gewenst.

Ik ben zeer tevreden met mijn resultaten op dit toernooi. 100% PR score en nog een ereplaats. Voor de komende periode ligt de focus op de Amsterdam Swim cup, die begin december wordt gehouden. En gaan we langzaamaan weer de intensiteit van de trainingen opschroeven.

Ik kijk onwijs uit naar het aankomende seizoen, dit is een goede start!

Aantik Kopenhagen

Wedstrijdverslag Kopenhagen

Op 29 augustus 2015 heb ik een Europacupwedstrijd gezwommen in Kopenhagen. Hierover heb ik een verslag geschreven, veel leesplezier toegewenst:

 

Continue reading